Wesele, hej wesele...

No to się działo!
Ile by tu opowiadać...
Wesele naprawdę wspaniałe, a rodzina od narzeczonego była dla mnie bardzo przyjazna.
Skupmy się jednak na tym, co dla mnie najważniejsze było, a mianowicie nad moja kondycją. 
Pojechałam w trasę przygotowana przez Krzysia-rehabilitanta. Już całą drogę "męczyłam" piłeczki do tenisa, którymi się masowałam lub wkładałam wg jego wskazówek pod tyłek. Dodatkowo oklejona taśmami kinesio taping, dzięki czemu ten dzień okazał się "zjadliwy". Nie wyobrażam sobie tak długiej trasy bez w/w gadżetów, tym bardziej, że ta droga, to niekończące się korki i często jazda 20km/h, w wyniku czego około dwóch godzin niepotrzebnie straciliśmy :( Niestety kierowca jak się okazało nie wybrał najlepszej drogi, ale bez nawigacji lub chociażby mapy, nie za wiele szło zrobić. Dobrze, że choć szczęśliwie bez żadnych innych przygód dotarliśmy na miejsce. Domek niewielki, ale "ciepło",które w nim się znajdowało udzieliło się na pewno wszystkim.
Na weselu już mnie od początku nosiło, coś tam nóżkami przytupywałam, no i skończyło się na parkiecie :)

Był taki "szwagier" co mi posiedzieć nie dał, jak to stwierdził teraz szalej a później przecież będzie bolało. No i bolało, ale co przeżyłam to moje. Najbardziej odczułam bioderko w łóżku, ale tylko te przed operacją te po operacji (nie zapeszać!) sprawuje się idealnie.
Wczoraj byłam na rehabilitacji i Krzysiu mnie pochwalił, że widać iż pracowałam na sobą. Skupił się bardziej nad tułowiem, bo tam byłam spięta. Jako, że chodzę sztywno tą częścią, to dało się odczuć. Już dzień po weselu miałam tylko tam zakwasy i cieszę się że tylko tym się zakończyło wesele po takich szaleństwach. Ale cóż, raz się żyje, raz umiera :)

Chotyłów koło Białej Podlaskiej to przepiękne tereny. Często miałam wrażenie, że się tam czas zatrzymał. A do tego te prześliczne bociany, ikony naszego kraju, które z ogromną gracją wzbijały się nad nami. Jeszcze nie widziałam tylu bocianów jednego dnia.

Refleksja na świąteczną nutkę

Święta... Czy ja w ogóle je lubię?
Za co mam dziękować Bogu?
Za chamstwo ludzi w tym całym harmiderze przedświątecznym?
Albo za to że boli...
A boli często, coraz bardziej.
Jednak ja chyba już się przyzwyczaiłam do takiego zachowania ludzi i całej tej sytuacji, która mnie otacza w chorobie. Brak empatii ze strony mojego narzeczonego mnie dobija czasem, ale chyba i do tego się zaczynam przyzwyczajać.


Rehabilitacja stanęła w martwym punkcie. Zamiast skupiać się na przywróceniu funkcji, to cały czas Krzysiek "ściąga" mi z prawej ból. Efekty niestety dość szybko się cofają i dlatego ja sama muszę też w domu dość sporo nad mięśniami pracować. W efekcie mam przez siebie bardzo dużo siniaków, bo ja w przeciwieństwie do Krzysia, jestem dla siebie bezlitosna :) Ostatnio zerwałam sobie 19-letni zrost pooperacyjny i... gigantyczny krwiak pojawił się w zastępstwie :) Krzysiu skwitował to: "przesadziłaś" :)

Wkrótce jadę na wesele, jako gość oczywiście. Od wielu, wielu dni poszukiwałam kreacji dla siebie. Nie było to takie łatwe niestety, bo w moim rozmiarze są z reguły koszmarne ciuchy. Zakupy, zwieńczone pełnym sukcesem, zostawiły mega opuchliznę na prawej nodze. I znów dostałam zjebkę od mojego rehabilitanta oraz wskazówkę że na drugi raz mam chodzić max 45min potem 15 min odpoczynek. Tylko jak to w życie wprowadzić? Jakoś nie wyobrażam sobie tego ...

Szkoła...
Ech, czuję się w niej lepiej jak za młodych lat. Czuję się dostrzegana, mam coś do powiedzenia, po prostu inne podejście nauczycieli powoduje, że chętnie do niej chodzę. Pomimo końcowych egzaminów, które są bardzo stresujące co semestr, to jednak coś mnie tam ciągnie. Może to fantastyczna atmosfera, którą sami tworzymy przecież, a może odskocznia od dorosłości, ale nie żałuję że poszłam kontynuować naukę. 
Teraz kończę IV semestr, jeszcze dwa przede mną i matura. Kurcze, nie tak dawno drżałam o to, czy dam radę zdać pierwsze egzaminy, a już za pół roku muszę podejmować ważne decyzje w sprawie matury... 
Kolejny weekend w szkole, łącznie 20 godzin i wcale nie uważam tego czasu za zmarnowanego, za odbębnionego. Przecież polski z panią Mirelką jest "poezją" samą w sobie, choć dziś nas zaskoczyła bo szybki test z pozytywizmu niektórych powalił na łopatki hi hi, Matematyka brrr.... Dzisiaj były ciągi. Łatwy temat, wręcz banalny, tylko komu to do szczęścia (czyt. życia) potrzebne, to nie mam pojęcia. Biologia okazała (bo mamy od tego semestru dopiero) się równie ciekawym przedmiotem, bo profesorka ma ogromną wiedzę, którą chce i umie przekazać. Dzisiaj na lekcji przerabiałam z klasą m.in. spojenie łonowe i oczywiście nadmieniłam, że moje jest ogromnie zaburzone. Oczywiście nie całej klasie lecz grupce która siedzi obok mnie, a co sobie dopowiedzieli i ile mieliśmy przy tym śmiechu, zatrzymam dla siebie. :)


Wczoraj zmówiłam sobie pralkę, bo moja mi się zaczęła sypać. Jak byłam w szkole to dostałam sms-a że pralkę, a i owszem przywieźli, ale uszkodzoną. No i jestem zła, bo chciałam sobie postudiować, przetestować, a zabawki nie mama. 

Milczenie

Z zasady jestem wielką gaduła, a na blogu cisza jak makiem zasiał. 
Czy nie chce w ogóle pisać? 
Nie, to nie to! 
Ja tylko nie chcę pisać w kółko jednego i tego samego, a do tego cholernie boję się czy do 10 czerwca w ogóle moje biodro wytrzyma, bo proces tak szybko postępuje, że mam wrażenie jakbym się cofnęła do czasu przed operacją. 


W sobotę organizowałam chrystusowe urodziny mojego narzeczonego i ledwo dałam radę. Podczas kuchennych przygotowań czasem płakać mi się chciało z bólu. Z pozycji stojącej z wielkim bólem siadałam, by chwilę dać nogom odetchnąć. Niby wszyscy pomagali, ale i tak pewne rzeczy musiałam osobiście dopilnować, zrobić i niestety tu przesadziłam. Po imprezie usiadłam, a mięśnie mnie dosłownie paliły i krzyczały "help". Ból w nodze przed zabiegiem czułam chyba wszędzie, a najbardziej w okolicy krętarza. Do tego pośladek, a szczególnie znajdujący się tam mięsień gruszkowaty (chyba), łydka, udo, no i ten nieszczęsny mięsień czworoboczny lędźwi. Natomiast w drugiej nodze też nie za dobrze się dzieje. Właściwie sprawa dotyczy jedynie mięśni, które muszą sobie radzić z całym ciężarem mego ciała, a do filigranowych nie należę :( Problem wynika m.in. z tego że ta noga od 15 roku życia tj. po operacji osteotomii zawsze była "gorsza", a tym samym wyraźnie ją oszczędzałam. 
Zmiany zauważyłam również gdy leżę. Przykurcze pogłębiają się w zastraszającym tempie co uniemożliwia mi spanie na brzuchu. Kolejną widoczną zmianą jest skracanie się kończyny które na tę chwilę jest dostrzegalne gołym okiem bez jakichkolwiek pomiarów.

Ból  znacznie ogranicza, a czasem nawet uniemożliwia mi ćwiczenia. Mam trochę żalu do mojego rehabilitanta, że podczas gdy i tak rzadko się spotykamy, bo raz na tydzień, to on potrafi mi jeszcze odmówić wizytę. Nie stać mnie częściej na wizyty ale ten raz na tydzień to już muszę by jakoś "doczłapać" do czerwca, kiedy to mnie mój operator znów naprawi :) Heh mam nadzieję, że ten termin okaże się ostateczny, bo przekładania nie przeżyję.

Ale to nic, bo wiosnę widać na horyzoncie. Piękna pogoda przyczyniła się w tym tygodniu do długich spacerów, które później odczułam, ale co tam. Fajnie wyjść bez tej zbędnej, ciężkiej garderoby, zachwycać się pierwszymi promieniami wiosny, oddychać pełną piersią. Ech życie... Jeszcze żeby nóżka chodziła jak powinna.

Kolejny termin

Kolejna wizyta w ambulatorium przyniosła mi oczekiwany termin drugiej operacji. Najpierw padło pytanie w której połowie roku by mi najbardziej odpowiadało, pierwszej, czy drugiej. Przecież logiczne jest, że w pierwszej, w jak najbliższym terminie. :)
BMHR którego jestem szczęśliwą posiadaczką od 08 lipca 2010 roku, wg mojego operatora ma się dobrze i jest idealnie osadzony. 
Jeszcze nigdy tyle czasu nie spędziłam w ambulatorium. Od lekarza wyszłam po 16.00 wraz z trzema koleżankami które znam z forum. Lekarz poświęcił nam każdej z osobna sporo czasu. Każda była usatysfakcjonowana z wizyty, bo osiągnęłyśmy to co zamierzyłyśmy. Ja przede wszystkim mam termin i wiem że mój już zadomowiony bmhrek jest w świetnym stanie. Poza tym lekarz cały czas podkreśla, że mój proces zdrowienia nastąpi po drugiej operacji i, że puchnąca stopa, czy bolesne kolano na tę chwilę go nie niepokoi, ponieważ tak ma prawo się dziać. Jak zawsze swoim idealnym podejściem do pacjenta bardzo mnie uspokoił. Zaufanie do operatora to bardzo ważna rzecz :)


Oczywiście w oczekiwaniu na wizytę w gabinecie dr Mielnika zdążyłam "zwiedzić" cały szpital. Na oddziele rehabilitacyjnym zostałam tak miło przywitana przez rehabilitantów Kubę i Marka oraz przez siostry które spotkałam że wiem iż nie byłam jakimś męczącym pacjentem :) Aż miło było wrócić w kąty które tak dobrze wspominam. Czy to zdrowy odruch, by dobrze wspominać szpital? Ale ja tak mam chyba zawsze. Za każdym razem dobrze się czułam w szpitalu, pielęgniarki miłe, a towarzystwo na sali rewelacyjne. No może oprócz lipcowego hospitalizowania kiedy to towarzyszki w niedoli bardzo mnie zmęczyły. Mam nadzieję że to jednorazowy wybryk w mojej szpitalnej historii. Bywało nawet, że mnie całym łóżkiem przewozili, by mnie mieć u siebie na sali, a pielęgniarki w Raciborzu nawet pomagały w przeprowadzce. Zacieśniałam więzi w tych chwilach i z pięciolatką i ze starszymi ludźmi. Tak, nigdy nie miałam problemów z nikim, bo potrafiłam się dostosować do warunków panujących na sali. Mam nadzieję, że tym razem w czerwcu ,znów nie będę musiała irytować się współlokatorkami :)

Oto moje małe cudeńko

Prześcieradło na katar

Słoń tata miał raz katar   

i  kichał jak armata

i zużył w pół godziny

chusteczek trzy tuziny.

Słoniątko z domu wyszło,

do sklepu prędko wpadło,

kupiło tatusiowi

do nosa prześcieradło.

I jak tu normalnie funkcjonować? Jak choroba goni chorobę,  przeziębienie zamienia się w grypę, a ból głowy w nigdy niekończący się katar. Nos czerwony, tonę chusteczek zniszczyłam, a tabletki i krople ulgę to chyba przynoszą jedynie w reklamach. Wszyscy wokół chorzy, więc i mnie nie ominęło, ale chętnie przepędziłabym to w diabły. 

W zeszłym tygodniu byłam na rehabilitacji w Krakowie gdyż mój rehabilitant miał  ferie, a szczerze już dawno myślałam o wizycie u pani Kasi polecanej mi przez Duśkę. Wizyta pozytywnie mnie nastawiła na dalszą rehabilitację, a Kasia zasługuje na miano super fizjoterapeutki po pierwsze za wiedzę, po drugie za podejście do pacjenta oraz za fantastyczną atmosferę jaką tworzy jej cały zespół. 

Oczywiście dostałam cenne wskazówki na dalszą reha oraz zestaw ćwiczeń do domu.

Oto kilka punktów do rozpatrzenia w mojej rehabilitacji:

- ustawienie osiowe lewej kończyny dolnej (biodro-wyprost,
kolano-linia środkowa ciała, stopa-dywergencja/6-7 stopni na zewnątrz/)

- trening odwodzicieli, rotatorów zewnętrznych i prostowników lewego
stawu biodrowego (powtórzenia w seriach)

-wygórowane napięcie mięśniowe mięśnia czworobocznego lędźwi(obie
strony ciała)
; po zmniejszeniu napięcia w tych mięśniach powinien nastąpić trening
mięśni brzucha szczególnie z podkreśleniem skurczu ekscentrycznego

-przewaga pozycji wysokich (antygrawitacyjnych) nad pozycjami niskimi
w terapii (obciążenie osiowe obu kończyn dolnych)

- praca nad poszczególnymi fazami chodu (z uwzględnieniem szczególnie
Mid Stance i Terminal Stance)

- ćwiczenia w łańcuchach zamkniętych dla obu kończyn dolnych
(przygotowanie w pozycjach niskich, trening aktywności w pozycjach
wysokich)

Wieczór spędziłyśmy z Duśką przy dobrym winku, a humor nas nie opuszczał. Szkoda tylko, że rano musiałam się tak szybko zbierać co trochę zniweczyło moje plany. 

W sobotę natomiast wzięłam udział w spotkaniu klasowym tzw. półmetek. Specjalnie na tę okazję kupiłam sobie sukienkę i kozaczki na delikatnym, ale stabilnym obcasie. Wyglądałam prawie idealnie, bo szczerze mogłabym tak trochę schudnąć. Niestety brak ruchu nadal nie pozwala na zrzucenie paru zbędnych kilogramów. No ale muszę coś z tym zrobić. Nawet na basen nie latam, bo przecież odwieczne choróbsko mi nie pozwala. 

Ale wracając do półmetku to bawiłam się wyśmienicie. A organizatorka zasługuje na wielkie brawa za organizację. Bardzo się cieszę, że mam tak zgraną klasę z którą można, jak to się mówi: konie kraść. Mam nadzieję, że dotrwamy w niezmienionej formie do matury.