Jak słońce zza chmur

Jest dobrze. W końcu widać pierwsze promyki światła, choć dzień pochmurny, a śnieg nie odpuszcza.
Wróciłam z rehabilitacji i jest znacznie lepiej. Już nie skupiliśmy się tylko na likwidacji bólu, ale też na ćwiczeniach. Czuję, że znów wpadłam w rytm...

Wyszłam bardzo zadowolona i lekkim krokiem, z uśmiechem na tworzy szłam na autobus. Deszcz ze śniegiem towarzyszył mi całą drogę powrotną. Na przystanku sięgnęłam po książkę poleconą mi przez koleżankę i nie mogłam się od niej oderwać. W autobusie nadal się wczytywałam, a po powrocie do domu, na szybciora zrobiłam spagetti, by znów upajać się Kosińskim. "Malowany ptak", bo taki tytuł ma ta książka pochłonął mnie bez reszty dlatego wklepuję tylko dwa zdania o moim stanie i zmykam do lektury, tym bardziej, że czeka na mnie kolejna książka, którą kolega z pracy mi przyniósł. "Mężczyzna od A do Z"- ciekawe dlaczego o takiej tematyce? Łahahaha

W pracy w przyszłym tygodniu wolne. Niestety limit bym z renty przekroczyła i by mi ją odebrali, a tego nie chcę. Dlatego kontroluję zarobek i mam nad wszystkim czujne oko.


Wczoraj się dowiedziałam, że od roku mamy 23 procentowy VAT!!! Hm w jakim ja świecie przed operacją żyłam? Koleżanka Kasia z pracy, aż się zapytała"gdzieś ty się kobieto uchowała?" Ale ubaw w pracy ze mnie był przedni :)

Help!!!

Oj Krzysiu! Co ja bym bez Ciebie zrobiła?
Jesteś dla mnie jak kompres na każdy ból.


Na rehabilitację jechałam z uczuciem ścisku w żołądku. Dokładnie to samo czuję przed egzaminami. Wiedziałam, że jest źle!
Niestety ból w plecach nie przechodził. Funkcjonowałam na tabletkach drugi dzień. Weszłam do gabinetu Krzyśka i mój widok go powalił. Na pytanie co mi jest, odpowiedziałam, że wszystko! I to było zgodne z prawdą. Bolał mnie przede wszystkim kręgosłup, a do tego okolice blizny "starej" nogi (czyt. tej z BMHR-em- lewa noga), pośladki, staw krzyżowo-biodrowy, mięsień gruszkowaty lewego pośladka oraz wiele punktów spustowych w tułowiu były boleśnie wyczuwalne. Nie mówiąc, że noga ostatnio operowana też przykładem nie świeci jeszcze. Reasumując KATASTROFA jakaś mnie dopadła!!!

Krzysiek wziął się do roboty, a ja z minuty na minutę czułam ulgę. 
Powinnam mieć takie "urządzenie" o imieniu Krzyś w domu he he. Mam Krzysia, ale szkoda, że bez złotych rączek. 
Tym razem całe spotkanie to rozluźnianie, a wierzcie mi, miał co robić. Ja ubrana tylko w stanik i majteczki, nie czując skrępowania, godziłam się na każde ćwiczenie, masowanie. Nawet te najmniej przyjemne. Wstałam z leżanki i ... Niebo na ziemi. Ufff
Do domu oczywiście, musowo zestaw ćwiczeń :)
Dzisiaj podjechałam ponownie do Krzysia. Jak obiecał, tak okleił moje plecki plastrami kinesio taping.

Nowy, nieznany ból!

Znów boli...

Bardzo boli...

Tym razem żeby nie było zbyt pięknie bolą mnie plecy. W zasadzie nie wiem dokładnie co mnie boli. Raczej wątpię żeby to bolał mnie kręgosłup. Moim zdaniem mięśnie to są. No tak, ale to tylko moje zdanie, nie poparte medyczną wiedzą. Poczekam na "orzeczenie" mojego fizjoterapeuty. Teraz łyknęłam ketonal duo i złagodziło trochę ból, ale wiem że to maskowanie. Muszę przede wszystkim wyeliminować przyczynę żeby ból nie powracał. Dodatkowo czuję w wielu miejscach tułowia napięcie, więc może muszę troszkę zwolnić?!

Koleżanka wczoraj zasugerowała, że przyczyna może leżeć w zbyt wczesnym powrocie do pracy. Może ma rację? Ale ja uwielbiam te pracę! I pomimo, iż nie wiele zarabiam to wiem, że cały proces wyjścia jest mi potrzebny jak rybie woda. 

Dziwnie dzisiaj się czułam, bo rano musiałam napisać do zwierzchniczki, że odpadłam. Pracuję prawie dwa miesiące, a ja już pierwszy dzień wolnego :(  No tak, ale zdrowie najważniejsze. Poczekam na opinie fizjoterapeuty i wówczas się zobaczy.

Tik tak

Kończy się stary rok!
Robiliście już analizę roku zbliżającego się ku schyłkowi?
Ja niestety nie, ale po operacji czas mi dosłownie zapierdziela, dosłownie brakuje mi czasu na dobrą lekturę. Gazetę "obejmuję" oczami jedynie w toalecie, a do książek też mi daleko.
W sumie oprócz sierpniowego, niechcianego epizodu (rewizja) jestem zadowolona z ostatniego roczku. Do pełni szczęścia brakuje mi jedynie, aby stanąć solidnie na nogach, by przejść poprawnym krokiem choćby kawałek i z dnia na dzień powiększać ten dystans. Ech, mam już pierwsze postanowienie noworoczne "na wiosnę odrzucić kule". Drugie to jest moja waga :(   "Praca" nad nią przyniosła mi dodatkowe, niechciane kilogramy. Widzę, że bez fachowej pomocy sobie nie dam rady. No cóż nie we wszystkim trzeba być ideałem. Trzecim postanowieniem jest zrobienie wszystkiego by zdać maturę. Wiem, że nie będzie łatwo, ale muszę dać radę. Dobrze, że mam pracę, bo świetnych ludzi w niej poznałam. Nie ma zawiści, nie ma wchodzenia sobie w paradę, za to jest świetna zabawa pomiędzy odebranymi telefonami.


Tak à propos pracy...
Pozdrowienia dla Agi J. i Kasi K. dzięki którym dzisiejszy dzień był nietuzinkowy. Bawiłam się wyśmienicie :*

Wiedziałam!

D@@pa przez wielkie "D"

Jak tylko Krzysiek (rehabilitant) mnie zobaczył, to stwierdził,  że jest źle. Spytał, czy mnie coś boli!? I czy go sprawdzam, że nie informuję go na wejściu o moich bólach, ale... Czy odwieczne marudzenie ma sens? Ja czuję się w porównaniu do stanu sprzed operacji i tak jak w niebie i dlatego nie widzę problemu. I tu robię błąd, bo koniecznie powinnam o wszystkim informować, a w dodatku wiem że Krzysia nie muszę sprawdzać.

Dzisiaj zajął się głównie rozluźnianiem. No i się zaczęło!

Najbardziej mi się podobał dialog:
Leżę na brzuchu, Krzysiek "maltretuje" mi udo.

- Krzysiek, a czy wiesz, że to mało przyjemne?

- Takie miało być!

- Koniec przyjemności?

- ... :)

Tak więc zakończyła się "era romantyzmu" . Naprawdę choć tym razem nie spociłam się, to spotkanie do najprzyjemniejszych nie należało. Dużo bólu, ale mam to gdzieś! Chcę już po woli wychodzić na prostą, dlatego nie narzekam. Ufam Krzyśkowi w pełni. Dawno nikomu tak nie ufałam jak jemu. Wiem, że mi krzywdy nie zrobi i wiem również, że naprawdę ciężko znaleźć dobrego rehabilitanta z pasją w oczach i wielką chęcią samorozwoju. Wielu rehabilitantów w zasadzie po szkole lub paru kursach uważa się za bogów, a on non stop coś robi by stosować swe umiejętności do pacjentów. Teraz przez pryzmat czasu widzę jak bardzo Krzysiek posunął się do przodu. Jestem pewna, że bez niego bym była zawiedziona operacjami. Zanim zdobyłam odpowiednią wiedzę uważałam ortopedów za wyrocznię, która postawi mnie na nogi za pomocą protez. Teraz widzę, że to błędne myślenie. Zmiany w organizmie były zbyt duże, aby samo przeszło lub jak to jeden profesor powiedział "reszta zrobi grawitacja". No to mnie grawitacja chyba omija wielkim łukiem he he

Jutro reha a ja jestem w d@@pie Nie ćwiczyłam praktycznie w ogóle. Krzysiek nie będzie pocieszony. Powinnam, wiem. I w zasadzie takie było moje założenie, że po egzaminach biorę się pełną parą za ćwiczenia, ale ja swoje, a życie swoje. 
Niedziela - po szkole tzn koło 17.30 byłam w domu poszłam "oblać" egzaminy. Ćwiczenia raczej ręki niż nogi he he.
Poniedziałek - wolne od pracy, za to od rana biegałam po sklepach z siostrą. W założeniu było kupienie prezentów. W efekcie kupiłam jeden prezent dla mamy. Potem poszłam na spożywcze zakupy. Nogi a w szczególności stopy odmówiły mi posłuszeństwa. Ćwiczenia zminimalizowałam prawie do zera. 
Wtorek - pobudka o piątej, o szóstej siedzę w busie, a o siódmej zaczynam pracę. O piętnastej kończę w końcu odbieranie telefonów. Powrót do domku, a tam stęskniony facet który w zasadzie ostatnio ledwo mnie widuje, a ja po pół godzinie wymykam się. No tak, muszę jeszcze oddać nieudany zakup, a chwilę później kładę farbę na włosy przyszłej szwagierce. Oczywiście u niej zawsze się dobrze siedzi i dlatego wróciłam po 21.00. Tak więc i tego dnia w zasadzie liznęłam ćwiczenia.

Środa - dzisiaj totalna przesada. Zaraz po pracy poszłam z Kariną na zakupy. W efekcie mam wszystkie prezenty, ale padam na pysk. Przeszłam mnóstwo sklepów wszerz i wzdłuż. Nogi to szkoda słów, ale w zasadzie tylko stopy mnie bolą. Natomiast ból sprzed operacji mam nadzieję, że odszedł bezpowrotnie. Nie spodziewałam się że to taki komfort. I jak przed trzecią sierpniową operacją wolałabym nie żyć, tak teraz "carpe diem".
Każdemu z Was, moi drodzy czytelnicy, życzę byście cieszyli się każdą drobną przyjemnością zwykłego dnia. Z protezami żyje się rewelacyjnie i nawet śnieg dzisiejszy mnie nie przeraził, a napadało go naprawdę sporo.


Muszę zmienić końcówki w kulach, bo niestety bieżnik jest całkowicie zjechany. Nie kupuję żadnych zimowych końcówek, bo uważam to za zbędne, natomiast same gumy raz na rok zmieniam na pewno.